Skip to main content

લતાબાઈએ એ સાબિત કરી આપ્યું કે પ્રેમ માટે અને પોતાના માટે માણસ ગમે તે કરી શકે.

Date : 25 Aug,2017

મહારાષ્ટ્રના બારામતી જિલ્લાના એક નાનકડા ગામમાં રહેતા લતા કરે એના પતિ ભગવાન કરે સાથે મજૂરીકામ કરીને જીવન વ્યતીત કરતા હતા. મહેનત કરીને કરેલી બધી જ બચત દીકરીઓના લગ્નમાં વપરાઈ ગઈ હતી. હવે વૃદ્ધાવસ્થામાં જીવનનો બીજો કોઈ આધાર ન હોવાથી પતિપત્ની રોજે રોજનું કમાઈને રોજે રોજનું ખાતા હતા.
ભગવાને પણ આ દંપતીની કસોટી કરવી હોય એમ આવી દારુણ ગરીબીમાં ભગવાન કરેને કોઈ વિચિત્ર રોગ આપ્યો. સ્થાનિક ડોક્ટરોએ વધુ સારવાર માટે મોટી હોસ્પિટલમાં લઇ જવાની સલાહ આપી. લતા કરેએ સગાસંબંધીઓ પાસેથી માંગી ભિખીને થોડી રકમ ભેગી કરી અને પતિને સારવાર અપાવવા શહેરની મોટી હોસ્પિટલમાં લઇ ગઈ.
ડોકટરોએ તપાસ કરી અને કેટલાક રિપોર્ટ્સ કરાવવા જરૂરી હોવાનું જણાવ્યું. આ રિપોર્ટ્સનો ખર્ચો એટલો મોટો હતો કે જે આ પરિવાર ગમે તેમ કરે તો પણ જરૂરિયાત મુજબના નાણાં ભેગા કરી શકે તેમ નહોતો. લતા કરે પર જાણે કે આભ તૂટી પડ્યું. હવે શું કરવું તેની કંઈ સમજ પડતી નહોતી.


થાકેલી અને હારેલી લતાબાઈ નાસ્તો કરવા માટે હોસ્પિટલની બહાર આવી. નાસ્તાની દુકાનવાળાએ છાપાના એક ટુકડામાં થોડો નાસ્તો લતાબાઈને આપ્યો. હજુ તો નાસ્તાનો કોળિયો મોઢામાં જાય એ પહેલા લતાબાઈના હાથ થંભી ગયા. જે છાપાના ટુકડામાં એ નાસ્તો કરી રહી હતી એ ટુકડામાં સ્થાનિકભાષામાં છપાયેલા એક સમાચારની હેડલાઈન પર એની નજર અટકી ગઈ.
આ સમાચાર બારામતી જિલ્લાની સ્થાનિક મેરેથોન દોડ વિષે અને આ દોડના વિજેતાને આપવાના રોકડ ઇનામ અંગેના હતા. લતાબાઈએ તે જ ક્ષણે નિર્ણય કર્યો કે મારે પણ આ મેરેથોન દોડમાં ભાગ લઈને ઇનામ મેળવવું છે. એકવાર ઇનામની મોટી રકમ મારા હાથમાં આવી જાય તો હું મારા પતિની સારવાર કરાવી શકું
મારે કોઈપણ ભોગે પતિ ગુમાવવો નથી. લતાબાઈ સ્પાર્ધામાં ભાગ લેવા માટે પહોંચી ત્યારે આયોજકોએ રજીસ્ટ્રેશન કરવાની ના પાડી. લતાબાઈ પાસે પગમાં પહેરવાના બુટ તો એક બાજુ રહ્યા ચપ્પલ પણ નહોતા. 67 વર્ષની ઉંમરની આ બિનઅનુભવી સ્ત્રીને કેમ ભાગ લેવા દેવો ?
લતાબાઈને તો હોસ્પિટલની પથારીમાં રહેલા પતિનો ચહેરો જ દેખાતો હતો. આયોજકોને ખૂબ વિનંતી કરી, આજીજી કરી, પરિસ્થિતિ સમજાવી. અંતે આયોજકોએ ભાગ લેવા માટેની મંજૂરી આપી. 67 વર્ષની આ વૃદ્ધા પતિનો પ્રાણ બચાવવા જંગે ચડી. સાડી પહેરીને ખુલ્લા પગે એ મેરેથોનમાં ભાગ લેવા માટે ઉતરી. ગોઠણ સુધી સાડી ઊંચી કરીને એણે ડોટ મૂકી. દોડતી વખતે પગમાં નાના પથ્થરો વાગવાની કારણે પગમાંથી લોહી નીકળતું હતું તો પણ લતાબાઈ સતત દોડતી જ રહી અને સિનિયર સિટીઝનની કેટેગરીમાં પ્રથમ નંબર મેળવીને પતિની સારવાર માટે રોકડ ઇનામ જીતી લાવી.
લતાબાઈએ એ સાબિત કરી આપ્યું કે પ્રેમ માટે અને પોતાના માટે માણસ ગમે તે કરી શકે. જો મનોબળ મજબૂત હોય તો કોઈ કામ માટે ઉમર પણ અડચણરૂપ ના બને. પ્રેમ કરવાની આ રીત યુવાનોએ લતાબાઈ પાસેથી શીખવા જેવી છે.
લતા ભગવાન કરેને અને એની હિંમતને વંદન. સો સો સલામ છે દાદીમાં આપને......

Source : Shailesh Sagpariya

Comments

Popular posts from this blog

ફૌઝાસિંહ ની જીવન કથા

પંજાબના જાલંધરમાં જન્મેલા ફૌઝાસિંહના પગ જન્મથી જ નબળા અને સાવ પાતળા હતા. 5 વર્ષની ઉંમર સુધી તો એ ચાલી જ નહોતા શક્યા. માતા-પિતાને ચિંતા હતી કે આ છોકરો કાયમ માટે અપંગ રહી જશે. ફૌઝાસિંહ જ્યારથી સમજતા થયા ત્યારથી એણે એક સંકલ્પ કરેલો કે મારે મારા પગ ઉપર માત્ર ઉભા જ નથી થવુ, દોડવું પણ છે. મજબુત મનોબળના સહારે ફૌઝાસિંહ ધીમે ધીમે ચાલતા થયા. થોડું ચાલે તો પણ થાક લાગે. બીજા લોકો એમને વધુ ન ચાલવાની સલાહ આપે  પણ ફૌઝાસિંહને એક જ લગન હતી કે મારે માત્ર ચાલવુ નથી દોડવું છે. ધીમે ધીમે એણે દોડવાનું પણ ચાલુ કર્યુ. લગભગ 36 વર્ષની ઉંમર સુધી એ પોતાના શોખ માટે થોડું દોડતા પણ પછી બધુ મુકી દીધુ. 1992માં ફૌઝા સિંહના પત્નિનું અવસાન થયુ. ત્યારે એમની ઉમર 81 વર્ષની હતી. પત્નિની વિદાયનું દુ:ખ હળવું હરવા મનને બીજી કોઇ દીશામાં વાળવાના હેતુથી એણે પાછું દોડવાનું ચાલુ કર્યુ. લોકોએ કદાચ એના આ વિચારને પાગલપન સમજ્યુ હશે પણ બીજા કોઇની વાત સાંભળવાને બદલે ફૌઝાસિંહે અંતરનો અવાજ સાંભળ્યો અને 81 વર્ષે ફરીથી દોડવાનું શરુ કર્યુ. લગભગ 12 વર્ષ આ રીતે નિયમિત દોડવાની પ્રેકટીસ કર્યા પછી 93 વર્ષની ઉંમરે એણે મેરેથોનમાં ભાગ લેવાન...

મારી લાડકી દિકરી

ગામડામાંથી શહેરમાં ભણવા માટે આવેલી દિકરી પર લખાયેલો એક પિતાનો પત્ર ( આ કાલ્પનિક પત્ર છે પણ સમજવાનો પ્રયાસ કરશો તો આ એક સામાન્ય લાગતો કાગળ ઘણું ઘણું કહી જાય છે.) મારી લાડકી દિકરી...... બેટા, તને ભણવા માટે શહેરમાં મુકી પણ તારી ગેરહાજરીથી આખુ ઘર મને ખાલી-ખાલી લાગે છે. આ ખાલીપો મને મંજૂર છે કારણકે મારી લાડકડીને મારે ઉંચા પદ પર જોવી છે. તારી બાએ જે તકલીફો સહન કરી છે એ તારે ના કરવી પડે એટલે તને ભણવા માટે શહેરમાં મુકી છે. બેટા, જાત-જાતની વાતો સાંભળીને અને છાપાઓમાં વાંચીને કેટલાય દિવસથી અંતર વલોવાતું હતું એટલે આજે તને કાગળ લખવા બેઠો છું. મારી ઇચ્છા હતી હે હું તને ગર્લ્સ હોસ્ટેલમાં જ રાખુ જેથી તું સમુહજીવનના પાઠ ભણી શકે. સાચુ કહુ તો તારી બાની હોસ્ટેલમાં દાખલ કરવાની ઇચ્છા અને આગ્રહ બન્ને હતા કારણકે એક મા તરીકે એને તારી કેટલીક ચિંતાઓ હતી. આમ છતા તારી ઇચ્છા મુજબ મેં તને હોસ્ટેલમાં રહેવાના બદલે રુમ રાખીને રહેવા માટેની છુટ આપી કારણકે મને મારી લાડકી દિકરી પર પુરો વિશ્વાસ છે. બેટા, છાપામાં એક સમાચાર વાંચ્યા કે ગામડામાંથી શહેરમાં આવતા છોકરા-છોકરીઓ ભણવાના બદલે બાગ-બગીચામાં રખડ્યા કરે છે....

બધા માતા-પિતાને બીજાના દીકરા-દીકરી જ ગમે છે, પોતાના કોઈને ગમતા નથી

રાજકોટમાં એક ભાઈના ઘરે બેસીને અમે 4-5 જણા આજના માં-બાપની જવાબદારીઓ વિષે વાતો કરતા હતા. જેના ઘરે બેસીને વાતો કરતા હતા એમનો 13 વર્ષનો દીકરો દૂર બેઠો બેઠો વાતો સાંભળી રહ્યો હતો. થોડીવાર પછી એ ઉભો થઈને અમારી પાસે આવ્યો. મને કહે "સર, તમે બધા ક્યારના માતા-પિતાની જવાબદારીઓ વિષે વાતો કરો છો એ હું સાંભળતો હતો. સર, માતા-પિતા એક સરખા નથી હોતા, ઘરે ઘરે જુદા જુદા સ્વભાવના માતા-પિતા હોય છે. પણ એક બાબત એવી છે જેમાં બધા જ માતા-પિતા વચ્ચે સરખાપણું જોવા મળે છે." મને થયું આવો નાનો છોકરો વળી મા તા-પિતામાં શું સરખાપણું જોઈ ગયો ? મેં પૂછ્યું,"બોલને બેટા, એવી કઈ બાબત છે જેમાં તને બધા માં-બાપ સરખા લાગે છે ?" 13 વર્ષના એ છોકરાએ કહ્યું,"સાહેબ, બધા માતા-પિતાને બીજાના દીકરા-દીકરી જ ગમે છે, પોતાના કોઈને ગમતા નથી" નાના બાળકે આ એક જ વાક્યમાં માતા-પિતા દ્વારા બાળઉછેરમાં થતી બહુ મોટી ભૂલ સમજાવી દીધી. આપણને મોટાભાગના માં-બાપને બીજાના સંતાનો જ ગમે છે. 'મારો દીકરો પેલા જેવો હોત તો કેવું સારું હતું !', 'મારી દીકરી પેલી છોકરી જેવી હોત તો મારો વટ પડી જાત!' આપણને જ્યાર...